๐—˜๐˜ƒ๐—ฒ๐—ป ๐—ฎ๐—น๐—น๐—ฒ๐˜€ ๐˜ƒ๐—ฎ๐—ป ๐—ท๐—ฒ ๐—ฎ๐—ณ ๐˜€๐—ฐ๐—ต๐˜‚๐—ฑ๐—ฑ๐—ฒ๐—ป

Het fotograferen van het sluiten van een kist vind ik persoonlijk een van de meest intieme momenten om vast te leggen als afscheidsfotograaf. Een moment vol liefde, stilte en betekenis.

Maar vandaag ligt er een steen in mijn maag.Het sluiten van de kist betreft een jongen van 19 jaar. Ik zie er enorm tegenop. Het geeft me een dubbel gevoel.

Vanmorgen was ik nog bij de open dag van mijn zoon, die de VeVa-opleiding tot onderofficier grondtroepen volgt. Vol trots liet hij zien wat de opleiding inhoudt: zijn slaapvertrek, het graven van een schuttersputje tot de grote voertuigen waar ze mee werken.

En vervolgens sta je bij een familie waar de grootste nachtmerrie van iedere ouder werkelijkheid wordt: afscheid nemen van je eigen kind.
Dit wil je niet.Dit wens je niemand toe.

Ik zorg dat ik op tijd bij het uitvaartcentrum ben om nog even met de uitvaartleidster het een en ander te bespreken. Ook zij voelt diezelfde steen in haar maag.
Nog รฉรฉn keer diep ademhalenโ€ฆEn de professionaliteit neemt het over.Want ik heb een taak te doen.

Anderhalf uur later loop ik weer terug naar de auto. Stil. Want hier zijn eigenlijk geen woorden voor. Met dat zware gevoel rijd ik naar huis. De radio op stand 100 heeft helaas niet geholpen. Op zoโ€™n moment zou je willen dat je, net als een hond, alles even van je af kon schudden.

Maar thuis word ik opgevangen. Niet met de vraag โ€œHoe was het?โ€, maar met een stevige kroel van mijn stoere zoon en bonuszoon.
Op zoโ€™n moment besef je weer hoe kwetsbaar รฉn kostbaar het leven is.

๐™Ž๐™ฉ๐™– ๐™Ÿ๐™ž๐™Ÿ ๐™™๐™–๐™–๐™ง ๐™ฌ๐™š๐™ก ๐™š๐™š๐™ฃ๐™จ ๐™—๐™š๐™ฌ๐™ช๐™จ๐™ฉ ๐™—๐™ž๐™Ÿ ๐™จ๐™ฉ๐™ž๐™ก?

Liefs Gonnie๐Ÿ’œ

#uitvaartfotograaf #uitvaartfotografie