Een bijzondere fotoshoot in het verpleeghuis: liefde, afscheid en herinneringen vastleggen
Soms plan je een gewone werkdag in en eindigt die in een verhaal dat nog lang blijft hangen.
Morgen heb ik een computerdag ingepland. Daar maak ik bewust een planning voor, want ik ken mezelf inmiddels wel een beetje: de afleiding om iets anders te gaan doen is groot. Ons hondje Neo blijft daarom lekker thuis, want ook hierin ken ik mezelf. Als ik eenmaal achter dat beeldscherm zit, vergeet ik niet alleen de tijd, maar soms ook te eten en te drinken. Neo is mijn reminder om even achter het scherm vandaan te komen, te wandelen en mezelf van een natje en een droogje te voorzien. 🙈
Een onverwacht verzoek vanuit het verpleeghuis
De volgende ochtend loop ik eerst een dik uur met Neo voordat ik achter mijn computer kruip. Na het ontbijt begin ik aan mijn planning. Rond 12:00 uur belt een vriendin om samen de honden uit te laten. Perfect, want ik moet echt even weg van dat scherm.
Dan komt er een WhatsAppje binnen.
Van Sharona, uit het verpleeghuis waar Neo vrijwilliger is als knuffeldier.
“Wil jij mij aub bellen voor een verzoek vanuit het verpleeghuis?”
Nieuwsgierig bel ik haar direct terug.
Er wonen twee heren in het verpleeghuis: Peter (63) en Nils (78). Al jarenlang delen zij een bijzondere en hechte band. Vrijdag zal Peter euthanasie ondergaan en ze willen heel graag nog samen op de foto.
Die komt binnen.
Ik geef aan dat ik die middag kan komen. Om 15:30 uur spreken we af.
Voorbereiden op een emotionele fotoshoot
In de kantine praat Sharona me bij. Ik stel veel vragen, want bij fotografie draait het voor mij niet alleen om beelden maken, maar vooral om mensen leren kennen.
Hoe kan ik hen ontspannen fotograferen?
Hoe zorg ik dat ze zichzelf kunnen zijn?
Sharona bereidt me alvast voor: Peter heeft beginnende dementie, emoties kunnen ingewikkeld zijn en Nils… tja, Nils is volgens haar lastig te omschrijven.
Prima.
Laat die uitdaging maar komen.
Twee mannen, netjes gekleed voor een laatste herinnering
Wanneer we de kamer binnenlopen, zitten beide heren al klaar voor de fotoshoot. Netjes gekapt, geschoren en mooi aangekleed.
Ik begrijp direct wat Sharona bedoelde.
Nils heeft uitgesproken meningen.
We gaan niet naar buiten.
We gaan niet staan.
We gaan niet dit.
We gaan niet dat.
Oké.
Misschien wordt dit toch een uitdaging.
Zijn ogen schieten onrustig heen en weer. Ik vraag me af of het spanning is. Angst misschien.
Dus besluit ik eerst mijn camera even camera te laten.
Ik vraag of ik erbij mag komen zitten.
Gewoon kennismaken.
Zijn verbaasde blik verandert langzaam wanneer ik uitleg dat ontspannen foto’s beginnen zonder camera tussen ons in.
Verhalen, herinneringen en witte wijn
Terwijl mijn camera stil op stille modus staat ingesteld, stel ik vragen.
Hoe lang kennen jullie elkaar?
Waar hebben jullie elkaar ontmoet?
Daar gebeurt iets.
Vooral bij Nils.
Hij vertelt gedetailleerd over hun eerste ontmoeting, vakanties met de caravan door Europa, Duitsland als favoriete bestemming en wijnreizen samen.
Heel veel wijnreizen.
En terwijl hij vertelt, draait mijn hoofd.
Want wat ik zie voelt groter dan vriendschap alleen.
Ik stel voorzichtig voor om samen te proosten.
Sharona begrijpt direct wat ik bedoel en regelt twee glazen.
Nils haalt een fles witte wijn uit zijn koelkast.
Ineens gaat alle aandacht naar elkaar.
Niet meer naar mij.
Niet meer naar mijn camera.
Perfect.
Liefde vastleggen vlak voor afscheid
Wanneer ze weer naast elkaar zitten, vraag ik waarop ze willen proosten.
Nils weet het even niet.
Dus nodig ik hen uit:
“Op de herinneringen. En op de liefde die jullie voor elkaar hebben.”
Ondanks alle eerdere bezwaren vraag ik of ze misschien toch even willen gaan staan.
Samen.
Naast elkaar.
Wat er daarna gebeurt, vind ik lastig onder woorden te brengen.
Maar de foto’s vertellen het verhaal.
Ze laten liefde zien.
Een leven samen.
En een afscheid dat dichterbij komt.
Afscheid nemen in het verpleeghuis
Na afloop laat ik alvast een paar beelden zien.
Nils — normaal gesproken een man van veel woorden — zegt weinig.
Maar zijn gezicht zegt genoeg.
Ik wens Peter het allerbeste en een mooie reis.
Hij glimlacht.
Geeft me een kneepje in mijn arm.
Nils krijgt een kroel.
En heel veel sterkte.
Buiten de kamer zijn Sharona en ik stil.
Ze bevestigt wat ik al voelde.
Deze twee mannen hadden een relatie.
Maar naar buiten toe bleven ze altijd ‘vrienden’.
Misschien de tijd waarin ze opgroeiden.
Misschien hun achtergrond.
Misschien de streng christelijke gemeenschap waarin ze geboren zijn.
Onderweg naar huis blijf ik maar aan één vraag denken:
Hoe zou hun leven eruit hebben gezien als ze openlijk als partners door het leven waren gegaan?
Waarom foto’s zoveel meer zijn dan beelden
Thuis selecteer ik direct een aantal beelden.
Ik stuur ze via WhatsApp naar Sharona, zodat Peter en Nils samen kunnen kijken.
Want soms zijn foto’s niet zomaar foto’s.
Soms zijn foto’s herinneringen.
Soms zijn foto’s afscheid.
En soms vertellen ze een liefdesverhaal dat jarenlang stil bleef.
