Krakende wagens lopen het langst – een persoonlijk verhaal over verlies en dankbaarheid

Op 5 april 2002, inmiddels 24 jaar geleden, verloor ik mijn vader. Hij was niet alleen mijn vader, maar ook mijn beste vriend en kameraad. Een grote, sterke man die eigenlijk nooit ziek was. Maar helaas… kanker maakt geen onderscheid en kan ieder leven plotseling veranderen.Mijn moeder is het tegenovergestelde type. Zij is wat je noemt een echte “krakende wagen”. Haar medische geschiedenis is indrukwekkend en meerdere keren heeft ze op het randje gestaan. Momenten waarop je denkt dat het niet meer goedkomt.En toch… 24 jaar later is ze er nog steeds.Misschien wat kwetsbaarder, misschien hier en daar wat “krakend”, maar mentaal nog altijd ongelooflijk sterk. Afgelopen weekend vierden we een bijzondere mijlpaal: haar 80e verjaardag. Een moment vol liefde, herinneringen en dankbaarheid.Soms vraag ik me oprecht af: hoe kan het dat de één zo vroeg moet gaan en de ander zoveel doorstaat? Een antwoord heb ik daar niet op. Wat ik wél weet, is hoe waardevol tijd samen is.Als levensfotograaf en uitvaartfotograaf zie ik dagelijks hoe belangrijk het is om herinneringen vast te leggen. Juist de kleine momenten, de blikken, de verbinding – die maken uiteindelijk het verschil.Ik ben dankbaar dat mijn moeder er nog is. En ik hoop dat we nog lang samen herinneringen mogen maken.Herken jij dit? Heb jij ook iemand in je leven die alles lijkt te doorstaan en er nog steeds is?