Zou ze trots op ons zijn?…..
Het is zaterdagavond 23:45. De visite is net vertrokken, we hebben genoten van een heerlijke zomerdag in de tuin. Na het afscheid duik ik gelijk mijn bedje in. Bekaf, morgen moeten we op tijd ons bedje uit om naar de verjaardag van mijn stiefvader te gaan in Zwolle. Om 01:15 worden we gewekt door de deurbel. Mijn schoonzus met haar zoon staan voor de deur met de mededeling dat ik met spoed contact op moet nemen met mijn neefje.
Ik bel mijn neefje, maar dat wordt een telefoongesprek dat je eigenlijk nooit wilt voeren.
Dit telefoontje zorgt ervoor dat mijn wereld stil komt te staan; in één klap sta ik in regelmodus. Anderzijds ben ik in emotionele shock, in ontkenning van het feit dat dit niet waar kan zijn.
Maar de realiteit neemt het over: mijn zus ligt in het ziekenhuis en heeft meerdere hersenbloedingen gehad. NEEEE.
Volledig in shock stappen we in de auto en rijden we naar Zwolle, helaas niet voor een verjaardag. Toen we in Zwolle in het ziekenhuis aankwamen, vonden we onze familie een voor een binnenkomen. Ieder van ons is in shock en we stellen veel vragen: Hoe kan dit? Hoe moet het nu verder? Wat is er gebeurd?
Maar deze vragen moeten wachten; we moeten wachten op de artsen. Na een paar uur wordt duidelijk dat mijn zus zoveel schade heeft opgelopen dat herstel niet mogelijk is. De artsen overleggen met mijn zwager en de mogelijkheid van donor worden besproken. Gesina was bewust donor, dus wat zij graag wilde, hebben we in vervulling laten gaan. Dit is het laatste wat we nog voor haar kunnen doen.
Voordat het donorteam komt, hebben we als familie de gelegenheid om afscheid van haar te nemen.
Mijn zus komt terug van de operatiekamer en de uitvaartonderneemster zorgt ervoor dat wij bij haar mogen komen om haar te wassen en aan te kleden. Nooit gedacht dat ik het zou durven, maar het wassen en aankleden van mijn zus heeft mij enorm geholpen bij het rouwproces. Ondanks dat we volledig stil staan, worden we terug in de werkelijkheid gegooid.
Er moet een uitvaart worden geregeld, maar ik wil geen afscheid nemen. Het is zo niet eerlijk.
We moeten door; we hebben geen keuze en geen tijd.
Om precies te zijn, we hebben 6 dagen. We zijn het met z’n allen over eens: zij verdient een mooi en waardig afscheid. Haar nog een keer het podium geven. Tijdens het regelen stellen we ons regelmatig de vraag: hoe zou zij het gewild hebben?
Zou ze trots op ons zijn? Dat we haar een mooi en memorabel afscheid willen geven? Zij is de persoon die mij zo dierbaar is. Ik voel een drive dat ik/wij het aan haar verplicht zijn.
Halverwege de week van het regelen komen we erachter dat het grootst gaat worden. Het afscheid zal eerst plaatsvinden bij de supportershonk bij PEC Zwolle, en vandaaruit zal ze vanaf de middenstip van het stadion vertrekken naar het crematorium, waar met een geselecteerd gezelschap de dienst zal zijn. Bizar: meer dan 950 mensen kwamen haar een laatste groet brengen bij het stadion; een daverend applaus vanaf de tribune toen ze vertrok vanaf de middenstip, onder politiebegeleiding naar het crematorium.
Een grote erehaag bij het crematorium waarin fakkels afgestoken worden, waardoor de matrixborden op de A28 op 50 zetten ivm de rookvorming.
Zes intensieve dagen later nemen we afscheid van mijn zus. Wat hebben we hard gewerkt om haar een mooi afscheid te geven. Met zoveel liefde hebben we haar afscheid georganiseerd.
Een paar dagen later zit ik wederom in de tuin, met een kop thee. Wederom met mijn gezicht in het zonnetje.
Ik sta stil. Ik ben letterlijk stilgevallen. Er hoeft niets meer; niets meer te regelen. Niet nog heel even bij haar gaan kijken, niet nog een laatste punt op de i…
Ik voel me leeg, net alsof er iets uit mij weggenomen is.
Het zonnetje schijnt nog steeds. Tranen lopen over mijn wangen maar ik glimlach en heb een warm gevoel, en ik voel me trots.
Maar er blijft iets knagen. Bij het afscheid was er een fotograaf die alles van begin tot einde heeft gefotografeerd. Maar helaas hebben wij de beelden nooit ontvangen, om mij onbekende redenen.
Dit was voor mij de eerste keer dat ik kennismaking maakte met een fotograaf bij een uitvaart. Door het niet ontvangen van de beelden ben ik gaan nadenken. Ik keek ernaar uit om de beelden te kunnen zien. Wie er allemaal waren: het waren zoveel mensen. Een aantal weet ik nog wel, onder andere vriendinnen van mij en Ron Jans die een anekdote vertelde en haar dus echt gekend heeft. Maar het merendeel kan ik mij helaas niet herinneren. Dit geldt niet alleen voor mij, maar ook voor haar man Leo en zoon Jari.
We hebben de uitvaart van Gesina met zoveel liefde en aandacht geregeld. Tijd was onze grootste vijand, en je hebt maar één keer de kans om het goed te regelen. En dat is precies wat we hebben gedaan. Ondanks de pijn en het verdriet hebben we ervoor gezorgd dat mijn zus een prachtig en liefdevol afscheid kreeg. Gesina, je was een inspiratie voor ons allemaal.
Het is niet makkelijk om te praten over verlies, maar het is belangrijk om te onthouden dat we er niet alleen voor stonden. We hebben elkaar en we steunen elkaar in deze moeilijke tijden.
Stil staan
Laten we soms stil te staan bij de mensen die we verloren hebben, maar ook bij de mensen die we nog in ons leven hebben. Laten we hen vertellen hoeveel we van hen houden en hoeveel ze voor ons betekenen. Laat ons leren van het verhaal van Gesina, en laten we leven alsof elke dag onze laatste kan zijn. Laten we liefhebben, lachen, huilen en vooral: laten we leven.
Fijne dag allemaal, en vergeet niet om van elke dag te genieten. Zoals mijn zus Gesina zei: “Het leven is te kort om te wachten op het perfecte moment; maak van elk moment het perfecte moment.”
Laten we van elk moment het perfecte moment maken. Voor onszelf, voor onze geliefden, en voor de mensen die ons ontvallen zijn.
Op de website van de Stentor staat een video van dit bijzondere afscheid.
Kijk voor uitgebreide informatie: uitvaart in zwolle op www.uitvaart-zwolle.nl.
Bron: Uitvaart.nl
Met dank aan: Kameleon uitvaartzorg
Meer info:
Mensenlinq
Pec Zwolle
Mijn interesse
